Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2017

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου μια όμορφη χρονιά ,δημιουργική σε νέους πνευματικούς ορίζοντες ,ορίζοντες που θέλουν ανθρώπους για να φωτιστούν ,ορίζοντες που περιέχουν αποδοχή και αγάπη του εαυτού και καθοδήγηση στην μεταμόρφωση των ανθρώπων. Ας προσπαθήσουμε να στρέψουμε την ματιά μας
σ’ αυτό το φώς ,να δεχτούμε να μπούμε μέσα σε αυτό, και να βοηθήσουμε και άλλους να το γνωρίσουν. Προσέγγιση στην πνευματικότητα, να μπούμε σε αυτό τον δρόμο χωρίς ενδοιασμούς με εμπιστοσύνη στο δημιουργό μας. Και χωρίς δυσαρέσκειες και κυρίως μνησικακίες από τον παλιό χρόνο. Στην θέση τους να μπει η συγχώρηση και η αγάπη ,έτσι η κάθε μας μέρα να είναι γιορτή.
Καλή χρονιά .
Κατερίνα Κατσάτου 
Ενεργειακή ψυχολογία -ψυχοθεραπεία

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Πως διαχειρίζεσαι τα πρέπει στην ζωή σου?


Ένας διάλογος που ενδιαφέρει τους περισσότερους.

Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να κάνω την παρακάτω συνομιλία .


Και σκεφτόμουν …Ακούς εαυτέ μου ?
Ακούς και εσύ που ενδεχομένως έχεις διλήμματα?
Ανάμεσα στα πρέπει και στα μπορώ.
<<Πήρα όλα τα εύσημα, τα συγχαρητήρια τους επαίνους.>>
Τα εύσημα, τα μπράβο, στην πραγματικότητα ήταν η αποδοχή των άλλων.
Η επισφράγιση της αξίας μου ότι ήμουν στις επιταγές του πρέπει.
Τα εύσημα και η αποδοχή …Η αποδοχή, τεράστια δύναμη που στο όνομα της
οι θυσίες ξεπερνούν κάθε όριο αντοχής θνητού.
<<Η αποδοχή των άλλων τους καθορίζει ανώτερους>> είπα.
<<Όχι>>> είπε η πρώτη αντίδραση ..φυσιολογική.
Δεν απάντησα ..σιωπή την κοίταξα με συμπάθεια.
Με κοίταξε κάτι άστραψε στην ματιά της , το αγνόησε πολύ γρήγορα.
Συνέχισε να μιλάει με παράπονο.
Δεν έκλαιγε και απορούσα μετά κατάλαβα τι είχαν απογίνει αυτά
τα ποτάμια δάκρυα που περίμενα να δω και είχα έτοιμη την αγκαλιά όπως κάνω πάντα. Συμπάσχω μοιράζομαι σε κάθε τέτοια περίπτωση για να φιλτράρω μαζί με το κάθε άτομο και για να αποδυναμώσω, όλο αυτό το ενεργειακό μπλοκάρισμα.
Την ρώτησα τι προβλήματα έχει ?
<<Πάρα πολλά υγείας ποιο να σου πρωτοπώ?>>
Έχεις φίλους βλέπω ότι είσαι ένα ιδιαίτερα κοινωνικό άτομο!
Λίγους, και δεν έχω συχνές επαφές, βλέπεις οι αποστάσεις, αλλά κυρίως η ανημποριά μου υπάρχουν δυσκολίες!
<<Είμαι 80 ετών χα χα >
Γύρω στα 55 δεν μου είπες?
<<Ναι αλλά εγώ έτσι νοιώθω, έκλεισε με την ηλικία σαν να γέρασα γρήγορα κάτι με πίεζε να γεράσω!>>
Που είναι η αγάπη που εξαγόρασες θυσιάζοντας ένα τόσο μεγάλο μέρος της ζωής σου στο πρέπει.
Επιταγή χωρίς αντίκρισμα ήταν χρεοκοπημένη η επιχείρηση!
Εκείνοι που πίστευες ότι θα σε αποδέχονταν σαν ένα καλό αξιόλογο καλοπροαίρετο άτομο ήταν με κάποιο τρόπο κοντά σου τότε ?
<<όχι>>
Τώρα ?
<<Ούτε!>>
<<Τι τα σκαλίζεις εγώ νοιώθω εγκλωβισμένη σε ένα σάπιο σώμα δεν με υποστηρίζει κάνω κάθε προσπάθεια να ελέγχω τις αρρώστιες μου ,αλλά εκείνο χειροτερεύει.>>
Η αιχμαλωσία έχει πολλές μορφές .
Η αυτοτιμωρία επίσης
Η χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι μια ισχυρή βάση για να δημιουργείται η αυτοκαταστροφή.

Οι θυσίες νομίζω ότι ναι αξίζει να γίνονται ,αλλά Όταν είναι για το συλλογικό καλό.
Όταν ένα βάρος δεν το αντέχεις και λυγίζεις τους ώμους σου, ζήτησε βοήθεια.
Ίσως κάποιο πουν μα δεν με βοηθάει κανείς.
Τότε ίσως χρειάζεται να μάθεις εξασκηθείς στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων σου, δικαίωμα για βοήθεια στήριξη υποστήριξη.
Και χρειάζεται μεγάλη προσοχή ποιόν ακριβώς βοηθάς ,βοηθάει και εκείνος τον εαυτό του? Έχει πραγματική ανάγκη βοήθειας και στήριξης? Η αδρανοποιείται και επαναπαύεται να ρίχνει όλο τα βάρος στους δικούς ώμους,
μήπως τους επιβαρύνεις με δουλειά δική του?
Προσοχή!
Αν συνεχίζεις να είσαι στην θέση του θύματος και δεν καταλαβαίνεις ότι είναι επιτακτική ανάγκη να το αλλάξεις αυτό ,συνεχίζεις να κουβαλάς τις συνθήκες ακόμη και αν δεν υφίστανται πλέον .Ο οίκτος που μπορεί να αποζητάς δεν θα σε θεραπεύσει ,γιατί ναι χρειάζεται αυτό το τραύμα θεραπεία. Αυτό ακριβώς είναι η ψυχοθεραπεία.
Αν γίνει κατανοητό τότε πράγματι αλλάζουν ζωές .

Κατερίνα Κατσάτου
Ενεργειακή ψυχολογία –Ψυχοθεραπεία
Χαλκίδα – Αθήνα
kin 6973956727

Η άστεγη και οι ήρωες !

Της Κατερίνας Κατσάτου | © TherapyWave.eu

Απόσπασμα από το ημερολόγιο μου.

Εδώ και αρκετό καιρό έχει κολλήσει στο μυαλό μου βιβλίο του Βίλχελμ Ράιχ «Άκου ανθρωπάκο» και αιτία ήταν το περιστατικό που θα περιγράψω…

Μια κοπέλα έκλαιγε καθισμένη στον δρόμο. Μόνη απελπισμένη απόλυτα δυστυχισμένη. Οι περαστικοί αδιάφοροι, μερικοί πιο γενναιόδωροι έριχναν απλά μια φευγαλέα ματιά. Άλλοι με λίγο οίκτο. Άλλοι με υποτίμηση! Άλλοι με καχυποψία! Άλλοι ακόμη και με αυστηρότητα.

«27 ετών είμαι» είπε κλαίγοντας «Είναι ντροπή να ζητιανεύω για το φαγητό μου»

Μια γυναίκα έσκυψε κοντά της και της κρατούσε το χέρι μέσα στα δικά της, ένα πραγματικά πολύ βρώμικο χέρι. Αλλά εκείνη η στοργική γυναίκα έβλεπε μια ψυχή που την ξέπλεναν από τον πόνο τα άφθονα δάκρυα της νεαρής κοπέλας που ζητιάνευε. Τι ζητιάνευε όμως;

«Χρήματα…;» σκεφτόταν (αν σκεφτόταν) μια μεσήλικη που τριγυρνούσε γύρω και πάνω από τις δυο γυναίκες με ψυχή γεμάτη περιέργεια, και ένα στόμα γεμάτο από μια τυρόπιτα που μασουλούσε προκλητικά μπροστά στο πεινασμένο κορίτσι!

«Πεινασμένο…;» Άραγε ποια ακριβώς ήταν η πιο ισχυρή πείνα της; Μήπως ήταν για λίγη αγάπη, λίγη στοργή, λίγη κατανόηση, λίγη ανθρωπιά;

«Έχω ανάγκη από ένα μπάνιο» έλεγε η κοπέλα.

«Δεν έχω σπίτι, δεν έχω κανέναν μένω σε ερείπια» έλεγε, «Θα με διώξουν σαν σκυλί αν με αντιληφθούν οι ιδιοκτήτες, και έρχεται και ο χειμώνας.»

Ενώ εκείνη ένοιωθε ντροπή, και ακόμη τόσα άλλα άσχημα συναισθήματα, η γυναίκα που της κρατούσε το χέρι με αγάπη της μιλούσε με συμπόνια. Με όλη την καλή διάθεση να δώσει όποια βοήθεια μπορούσε, της έκανε ερωτήσεις για να δει με ποιόν τρόπο θα γινόταν να την βοηθήσει.

Μαζεύτηκε κόσμος, και μερικές γυναίκες γεμάτες περιέργεια, σαν να παρακολουθούσαν μια διασκεδαστική παράσταση, μια τέτοια σαν αυτές που συμβαίνουν έξω στο δρόμο, τόσο μακριά από την δική τους ασφαλή ζωή, και κρατούν από αυτές μόνο μια ανόητη περηφάνια. Μία παράσταση που θα έχουν να διηγηθούν εντυπωσιάζοντας τους φίλους τους, περιγράφοντας την δυστυχία που είδαν! Ήθελαν να είναι μάρτυρες για να έχουν θέμα συζήτησης στον καφέ της ημέρας, να επαναλάβουν σε άλλους το γεγονός!

Μια ζητιάνα και μια άλλη που παρίστανε την φιλάνθρωπο της κρατούσε το χέρι και της μιλούσε με συμπόνια. Ήταν απλώς ένα αξιοπερίεργο θέαμα για αυτές τις «κυρίες» που με ιδιαίτερο θράσος προσπάθησαν να ειρωνευτούν και να ξεγελάσουν προφασιζόμενες ότι είχαν προσβληθεί και αδικηθεί ενώ δεν είχαν κάνει κάτι άσχημο. Κάθε άλλο! Όταν η κυρία τους ζήτησε να απομακρυνθούν. Είπαν προσβεβλημένες ότι κάποιον περίμεναν! Και η ευτραφής κυρία με την τυρόπιτα έγινε υποστηρικτική στις αδικημένες «άκους ανθρωπάκο»;

Δεν αναφέρομαι στις τσιγγάνες που έκαναν το ίδιο επειδή στα ένστικτα που βασίζονται ακόμη βρίσκονται σε χαμηλά επίπεδα, απαλλάσσοντας τες από κάθε σχόλιο.

Η εύσωμη κυρία συνέχιζε να περιφέρεται γεμάτη περιέργεια από την αρχή και δεν σταμάτησε να τρώει την τυρόπιτα. Με ειρωνεία, με περιέργεια, με αμφισβήτηση, με καχυποψία και αγένεια «άκους ανθρωπάκο»; Μπροστά σε ένα πεινασμένο κορίτσι, που ένας Θεός ήξερε πως βρέθηκε εκεί, και από πότε είχε να φάει κάτι.

Η δύστυχη κοπέλα ένοιωσε ενοχλημένη και μάλλον περισσότερο από ντροπή που την κοιτούσαν, και ζήτησε και εκείνη (ντρεπόταν) να φύγουν, και πολύ ευγενικά, ναι αξιοπρέπεια υπάρχει και όταν κάθεσαι στο δρόμο και έχεις απελπιστεί, δεν είσαι θέαμα, είσαι άνθρωπος, και έχεις την ίδια αξία, η μάλλον ίσως και περισσότερη από εκείνη την κυρία που έτρωγε τη τυρόπιτα, και από τις πιο νεαρές που προφασίστηκαν ότι κάτι περίμεναν, και ήταν και εριστικές από πάνω!

«Άκου ανθρωπάκο»

Ποιος νοιάζεται! Ναι; Τελικά σε αυτό θα μείνουμε; Ποιός νοιάζεται; Και γιατί να νοιαστούμε; Όλοι έχουμε έτοιμες ωραιότατες δικαιολογίες για να μην βοηθήσουμε να ενδιαφερθούμε με ανθρωπιά. Όμως κανείς δεν μας εξασφαλίζει ότι αύριο δεν θα είμαστε εμείς εκεί στο δρόμο! Η ζωή είναι απρόβλεπτη, και γεμάτη εκπλήξεις. Επιτέλους ας σταματήσουμε τις δικαιολογίες που βρίσκουμε με τόση ευκολία για να μην βοηθήσουμε κάποιον!

Ας κάνουμε το ελάχιστο που μπορούμε τουλάχιστον από το τίποτα. Τουλάχιστον σε κάποιον που έχει ανάγκη πραγματικά από βοήθεια. Εκεί είναι που χρειάζεται να δώσει κάνεις όσο και ότι μπορεί και όχι όπως συχνά οι περισσότεροι ξοδεύουμε την δυναμική μας και τα αποθέματα μας από δυνάμεις στο να επιμένουμε να βοηθήσουμε άλλους που δεν θέλουν να λάβουν την πολύτιμη βοήθεια μας. Να κατασπαταλάμε τον πολύτιμο μας χρόνο σε ανθρώπους που πετάνε στα σκουπίδια κάθε προσφορά ενώ κάποιοι άλλοι τον χρειάζονται πραγματικά και θα το αξιοποιήσουν.

Κανείς δεν θα αλλάξει τίποτα αν δεν το θέλει πραγματικά. Οι περισσότεροι ξοδεύουμε ακόμη και σχεδόν όλη μας την ζωή να προσπαθούμε να αλλάξουμε κάποιον, να τον σώσουμε να είμαστε οι σωτήρες του, οι ήρωες του.

Γίνε ο ήρωας κάποιου που το έχει ανάγκη, βοήθησε τον να γίνει ήρωας και εκείνος. Δώσε του το χέρι σου να ανέβει ψηλά, να πετάξει να χαρεί να δημιουργήσει.

Τότε θα έχεις κάνει σπουδαία δουλειά! Άσε εκείνους που δεν θέλουν να αλλάξουν τίποτα στην ζωή τους, εκείνοι ίσως το αποφασίσουν κάποτε. Έως τότε υπάρχουν άλλοι που σε χρειάζονται.

Και είπε ο κύριος: «Πείνασα, και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου

δώσατε να πιω, ξένος ήμουν και με φιλοξενήσατε, γυμνός ήμουν και με ντύσατε, ασθένησα και με επισκεφθήκατε σε φυλακή ήμουν και με επισκεφτήκατε.»

Και οι μαθητές του τον ρώτησαν: «Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε; Ή να διψάς, και σου δώσαμε να πιεις; Και πότε σε είδαμε ξένον και σε φιλοξενήσαμε; Ή γυμνό και σε ντύσαμε; Και πότε σε είδαμε ασθενή, ή σε φυλακή, και ήρθαμε σε σένα;»

Και απαντώντας ο κύριος, θα τους πει:

«Σας διαβεβαιώνω, καθόσον το αυτό κάνατε σε έναν από τούτους τους ελάχιστους αδελφούς μου, το κάνατε σε μένα.»

H ίδια αντίστοιχα απάντηση δόθηκε και στους άλλους που δεν τι έκαναν γιατί πίστευαν ότι η ερώτηση αφορούσε τον κύριο.

Κατερίνα Κατσάτου

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

ΒΙΚΤΩΡ ΦΡΑΝΚΛ Με νόημα αξίζει η ζωή

Πολύ ενδιαφέρον! Το έλαβα σε μήνυμα από πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο.
Αξίζει να το διαβάσει κανείς. Συχνά ακούω στις ομιλίες που παρακολουθώ για αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο. Και σήμερα το διάβασα πάλι για εκείνον. Θα μπορούσα να γράψω πολλά γιατί ο ίδιος ο Φράνκλ αποτελεί έμπνευση για πολλούς από εμάς. Εκείνος κατάφερε μέσα από τόσο πόνο σωματικό και ψυχικό, μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες διαβίωσης, η μάλλον επιβίωσης, να μετατρέψει μια από τις χειρότερες μορφές κακοποίησης της ανθρώπινης ύπαρξης σε τέχνη! Ναι σε τέχνη! Τέχνη είναι να μαθαίνουμε από κάθε δυσκολία. Να την μετατρέπουμε σε γνώση και σε επίγνωση. Και εμείς μέσα σε ανέσεις συγκριτικά με τις τότε δικές τους συνθήκες , περιορίζουμε την αξία της ύπαρξης μας, να αναζητάμε την ευτυχία σε ανούσια ασήμαντα πράγματα επιφανειακών καταστάσεων σχέσεων διασκέδασης κτλ.
Και η προσδοκία για την ευτυχία είναι επίσης ανούσια αναφέρει.
Αυτό που είναι σημαντικό είναι το νόημα της ζωής για τον καθένα μας.

Αναφέρει: <<Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος που ζει με περισσότερο νόημα την ζωή του, του αρέσει περισσότερο να αγοράζει δώρα στους άλλους, να φροντίζει τα παιδιά και να διαφωνεί. Επίσης, οι άνθρωποι αυτοί βιώνουν περισσότερο άγχος και ανησυχία στην ζωή τους σε σχέση με τους ευτυχισμένους ανθρώπους.>>


Διαβάστε όλο το άρθρο
/http://www.tilestwra.com/ena-mathima-schetika-tin-eftichia-apo-enan-epizonta-tou-olokaftomatos/

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Η προσκόλληση δεν είναι αγάπη

17 Δεκ 2016,

Οι σχέσεις που περιέχουν προσκόλληση είναι δηλητηριώδης για όλους.
Αυτού του είδους οι σχέσεις προξενούν μεγάλη δυστυχία.
Είναι πολύπλοκο να το εξηγήσει κανείς, ωστόσο θα μπορούσα να κάνω μια μεταφορά Όπως φαίνεται να ταιριάζει πολύ με το βουβό κύμα, μοιάζει σαν να είναι η επιφάνεια της θάλασσας ήρεμη αλλά στο εσωτερικό τους υπάρχει ταραχή και είναι κάτι που συμβαίνει από ανέμους που έπνεαν σε προηγούμενο χρόνο.
Οι σχέσεις με προσκόλληση βλάπτουν! Μόνο βλάπτουν! Καταστρέφουν!
Πολλοί άνθρωποι έδωσαν κυριολεκτικά την ζωή τους έκαναν θυσία στο όνομα της προσκόλλησης. Η προσκόλληση δεν είναι αγάπη, μοιάζει όμως και αυτό μπερδεύει όλο και περισσότερο τους εμπλεκόμενους σε μια τέτοια κατάσταση.